Η Δεύτερη Φύση, το τελευταίο και λιγότερο τεχνικό από τα βιβλία του συγγραφέα, συνιστά την επιτομή της σκέψης του σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου. Σε μια σύνθεση Φιλοσοφίας, Ψυχολογίας, Ψυχανάλυσης, Εξελικτικής Βιολογίας και Νευροεπιστημών θέτει τα θεμέλια για μια Νευροβιολογική Γνωσιολογία ως θετική επιστήμη. Στη βάση της θεμελίωσης αυτής συναντά κανείς κλασικούς και σύγχρονους στοχαστές: Καρτέσιος, Δαρβίνος, Καντ, William James, Πιαζέ, Φρόυντ, Schrödinger, Popper, Chomsky, Turing, Sperry, Changeux,Damasio, Dawkins, Gould, Wilson, όλοι παρελαύνουν στο αφήγημα του συγγραφέα.

Ο Edelman υποστηρίζει ότι ο διαχωρισμός των θετικών επιστημών και των ανθρωπιστικών σπουδών, καθώς και της διαφορετικής προσέγγισης των ζητημάτων του κόσμου από αυτές, μπορεί να εξαλειφθεί, αν αναζητήσει κανείς τις κοινές ρίζες τους στη λειτουργία του εγκεφάλου. Φρονεί πως δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη επιστήμη, αν δεν εξηγηθεί η συνείδηση με βιολογικούς όρους.

Το ζήτημα της ανθρώπινης συνείδησης βρίσκεται στο επίκεντρο της εξερεύνησής του. Γεφυρώνει τη μελέτη των φαινομένων από την επιστήμη («τρίτο πρόσωπο») με την υποκειμενικότητα του βιώματος από το άτομο («πρώτο πρόσωπο»).Έτσι, διακρίνει δύο αλληλένδετες «φύσεις», τη Φύση του έξω κόσμου και τη «δεύτερη φύση», η οποία περικλείει τόσο την ανθρώπινη φύση συνολικά όσο και την έννοια της αυθόρμητης πράξης.