Για μεγάλο χρονικό διάστημα η σύγχρονη επιστημονική σκέψη προχώρησε μέσα στην απόλυτη βεβαιότητα. Αφού κατάφερε να ξεπεράσει τις αρχικές δυσκολίες αποκωδικοποίησης και ανάγνωσης του «βιβλίου της φύσης», άρχισε να καταρρίπτει το ένα μετά το άλλο τα «κάστρα» της ανθρώπινης άγνοιας.
Εκτός από τους τομείς των εφαρμογών και την περιγραφή των διαδικασιών του φυσικού κόσμου, η επιστημονική έρευνα προχώρησε παράλληλα και στην κατασκευή ευρύτερων ερμηνευτικών δομών ώστε να εξηγηθούν τα φυσικά φαινόμενα, να απαντηθούν δηλαδή τα ερωτήματα σχετικά με το γιατί είναι έτσι τα πράγματα και όχι αλλιώς. Οι επιτυχίες στο συγκεκριμένο τομέα άγγιξαν τα ακρότατα σημεία της έρευνας. Η αρχή του Σύμπαντος, η δομή και σύσταση περιοχών του που βρίσκονται σε τεράστιες αποστάσεις από τη Γη, η προέλευση της ζωής, οι διεργασίες των απειροελάχιστα μικροσκοπικών δομικών λίθων της ύλης και η λειτουργία πολλών άλλων τομέων του επιστητού εντάχθηκαν σε απολύτως λογικά ή λογικοφανή ερμηνευτικά σχήματα.
